Tot voor kort bepaalden lokale tradities in het dorp het gedrag van de mens.

Het ressentiment kent geen rust, het vindt zijn bevrediging in infectie, in het verspreiden van het eigen gif, het wil gemeengoed worden en dit het liefst op een achterbakse wijze.

Het loket was altijd de toegang tot instanties, de gemeente, de bank, de verzekering (ziekenfonds) tot aan de kaartverkoop bij het theater of de bioscoop.

Afgunst, naijver en sociale competitie aan de ene kant en geld, macht en reputatie aan de andere kant.

Voor wie de laatste zin haalt , driewerf bravissimo !

Kwaliteit is dus een kenmerk van iets en is als zodanig niet los verkrijgbaar.

Zolang bestuurders en overheden een schil van onverschilligheid of mentale afstand om zich heen optrekken en hun ding doen, blijft die goedbedoelende burger in de kou staan.

Zouden we niet een heel ander criterium moeten hebben voor de aankleding en daarmee de uitstraling van ons dorp? Wat zou je er van denken om ‘gezelligheid’ als maat te nemen?